4. bölüm

   Silkinip kendine geldi ve arabaya bindi. İçeride kavun kokusu hakimdi. Ne alakası vardı arabayla kavunun? Neden araba kavun koksundu ki? Fakat Kamil'in umurunda bile değildi bu koku. Bu denli etkilendiği birinin arabasına binmek kendisini çok şanslı hissettiriyordu. Yol boyunca anlattı durdu. Kamil onu dinlemekle yetiniyor, o ise sesiyle Kamil'i mest ediyordu adeta. Yol bittiğinde ise iki kelime çıkabildi Kamil'in ağzından: 'Teşekkür ederim.'. O da yoluna devam ederken gülümseyip kendi kendine: 'şapşik!' dedi. Gözden kayboluncaya kadar baktı  arkasından. ismini yine soramamıştı. Konuşmayı bile beceremiyordu ki onun yanında. İsmini nasıl soracaktı? Yolu seyretmeyi bırakıp dersine gitti.

  Okuldan sonra herhangi bir planı olmaması onu rahatlattı. Eve gidip biraz uzanmak istiyordu. O kadar sabırsızlanıyordu ki yol gözünde büyüdü. Bir an önce evine varabilmek için otobüse bindi.

 Yatağına kavuştuğu için çok mutlu hissediyordu. Amacı uyumak değildi ancak çok sürmeden uyuyakaldı.

 Uyandığında varlıklı olmayan bir ailenin 19 yaşındaki tek çocuğuydu. Gecekonduda yaşıyorlardı. Durumlarının farkındaydı ama yoksulluğu çok önemsemeyecek kanaati aşılamıştı ailesi ona. Ömründe ilk defa bu kadar net bir rüya görmüştü. Okuduğu okulu, oturduğu evi, hoşlandığı kızı en ince ayrıntısına kadar hatırlıyordu. Fazla önemsemedi. Rüyaydı işte. Henüz sabah olmamıştı. Güneşin doğmasına da daha çok vardı. Zaten uykusunu alamamış tekrar uyuması zor olmamıştı.

 Kamil yatağından fırladı. Ömründe ilk defa böyle bir şey yaşamıştı. Bu nasıl bir rüyaydı böyle. Rüyada uyandığı hayat, düşünceleri, pencereden güneşin durumuna bakması, tekrar uyuması, aman allahım yoksa Kamil gerçekten başka birinin rüyasında mı yaşıyordu. Aklı almıyordu böyle bir şeyi. Kalkıp biraz su içti. Elini yüzünü yıkayıp rüyanın etkisinden kurtuldu. Olamazdı. Böyle bir şey mümkün değildi. Önemsemedi çok fazla. rüya işte... Öyle ya her rüyayı önemseseydi zaten hayat çekilmezdi.

 Hazırlanıp dışarı çıktı. Biraz temiz hava iyi gelecekti. Ruhu her daraldığında gittiği bir gölet kıyısı vardı. Bazen göletin kıyısındaki çay bahçesine oturur çaydan başka bir şeyler içerdi -çay bahçesinin çayını beğenmiyordu çünkü-.  Bazen de gidip kayaların üzerine oturur saatlerce suyu seyrederdi. Hayrandı suya. Su onun için yaratılış harikasıydı. Suyun bilinenden daha çok yararı olmalıydı. Akıl edemiyordu diğer yararlarını ama buna inanıyordu.

  Rüyasını düşündü. Gerçek olma ihtimalini tarttı. Şu monoton hayatına renk katar mıydı? Yoksa bu hayatının gerçek olmasını mı dilerdi? Sonuçta öbür hayatını bilmiyordu -varsa öyle bir hayat-. Rüyadaki hayatında fakirdi sonuçta. Burada her ne kadar tekdüze bir hayatı olsa da en azından varlıklı bir ailedendi. Rahatı yerindeydi. Hiçbir şeyin eksikliğini hissetmiyordu fakat merak etmiyor da değildi.

  Saat oldukça ilerlemişti. Suyun başındayken saatin nasıl geçtiğinin farkına bile varmadı. Eve döndü. Çalışma masasına oturup günlük ders tekrarını, ertesi derse neler yapılacağını çalıştı. Bu, ilkokulda annesi sayesinde kazandığı bir alışkanlıktı.

  Çalışmayı bitirdiğinde tekrar uyudu. Tuhaftı ama o rüyaya uyanmak istiyordu. Gözleri ağırlaştı ve yavaş yavaş uykuya teslim oldu...

  Saati çılgınca çalıyordu. İki gün önce ucuzcudan almıştı bu saati. Babası kendine bir iş bulduğundan beri erken uyanması gerekiyordu. Kalkıp kapattı saati hemen. Annesiyle babasının rahatsız olmasını istemiyordu. Onların işi yoktu çünkü bu erken saatte. Üzerini giyip dışarı çıktı. Köşe başındaki bakkaldan bozma odadan alıyorlardı ekmeği. Ekmeği aldı ve eve geri döndü. Bir şeyler atıştırıp kimse uyanmadan çıktı evden.

  Yolda giderken her zamanki kedi yavrusu takıldı peşine. Neyse ki zaten takılacağını bildiği için üç-beş parça bir şey almıştı yanına. Biraz okşayıp besledikten sonra yoluna devam etti. Çalıştığı dükkana geldiğinde ustasını yerde sere serpe yattığını gördü. Telaşla yanına gitti. Nefes alıyordu fakat çok zorlanıyor, nabzı da çok yavaş atıyordu. Dükkanın telefonuna koşup ambulans çağırdı. Komşu esnafa haber verdi. İçlerinden ustaya en yakın olanı: 'ambulans yetişemez. Hem gelmez bu ambulans buraya. Ben arabayı getiriyorum siz de kapıya taşıyın müslüm ustayı. Salih, sen ustan yokken dükkana sahip çık oğlum.' dedi ve arabasına alıp hastaneye kendisi götürdü. Salih de istemeye istemeye dükkanda kaldı.

  Dükkanın ufak tefek temizliğini yapıp çay koymuştu ki babası geldi. Babasını görünce ayağa kalkıp elini öptü ve yerini verdi. Babası oturunca kendine bir sandalye alıp babasının yanına oturdu o da. 'hastahaneden geliyorum.' dedi babası. 'Şekerine dikkat etmemiş. Doktoru ona durumu anlatırken çocukla konuşuyor gibiydi. Ulan karşında baban yaşında adam var. Bu fakültelerde terbiye vermiyorlar herhalde.’.

 Salih’in babası bunları söylerken çayın suyu da kaynadı. Salih kalkıp çayı demledi. Sofra kurdu. Bu arada babası da bakkalın çırağının sabah kapıya bıraktığı gazeteyi okudu. Sofra hazır olunca beraber yediler. ‘Ben eve gidiyorum. Aşağı mahallede boya işi var takımları alıp oraya geçeceğim. Bir şey lazım mı oğlum?’. ‘ Yok baba kolay gelsin sana. Ustam ne zaman çıkacak hastaneden?’. ‘Yarın çıkaracaklarmış. Ustan yokken dükkana iyi bak. Bir şey lazım olursa Süleyman abin yardım eder zaten. Akşam da dükkanı kapatır gelirsin eve. Hadi kolay gelsin.’. ‘ tamam baba sen merak etme. Güle güle git.’

 Babası çıkınca bir çay daha içti. Sonra sofrayı kaldırdı. Daha öğlendi. Ne gelen vardı ne giden. Sıkılmıştı biraz. Ustasının koltuğuna oturdu, masasını inceledi. Her şey müthiş bir düzen içerisindeydi. Masanın altına gizlenmiş bir düğme fark etti. Masanın malzemesinden yapılmış, kimse fark etmesin diye oldukça uğraşılmıştı. Masanın üst tarafı çıkıyordur. Bu düğme de onun içindir diye düşündü. Kontrol etti ama ne bir menteşe vardı ne de masanın üstünün açılabildiğini gösteren bir işaret. Düğmeyi tekrar çevirmesiyle dükkanın kepenklerinin kapanmaya başlaması bir oldu. Kepenkler kapanınca masanın yanındaki duvar ortasından iki yana açıldı. Salih gördükleri karşısında adeta şok olmuştu. Masadan kalktı. Açılan duvara doğru yürüdü. Birden bunu yapmaması gerektiğini düşündü. Masaya döndü. Düğmeyi tekrar çevirip her şeyi normale döndürdü. Dışarı çıkıp etrafa baktı. Herkes işinde gücündeydi. Kimse dükkanın kapandığını görmemiş ya da umursamamıştı. Olanlara anlam veremedi. Haddini de aşamazdı. Sonuçta emanetti bu dükkan. Ustası hastaneden çıkana kadar gerekeni yapıp sağ salim teslim etmesi gerekiyordu.

 Akşama kadar bekledi dükkanı. Gelen müşterilerle ilgilendi. Dükkanın tertibini sağladı. Akşam da dükkanı kapatıp evine gitti.

 Eve geldiğinde babası da işini bitirip gelmişti. Yemek hazır, sofrayı kurmak için Salih’i bekliyorlardı. Sofra kuruldu. Yemekler yendi. Sabah gördükleri Salih’in aklından çıkmıyordu bir türlü. Kimseye anlatmak istemedi. Üzerini değiştirip yatağına girdi. Her akşam kitap okurdu ama bugün okumak gelmedi içinden. Hep duvarı düşünüyordu. 

3. bölüm

Bilgsayarını kapattı. İçinde kötü bir his vardı. İçi daralıyor, canı hiçbir şey yapmak istemiyordu. Saatine baktı. Derse az kalmıştı. Kalkıp hemen hazırlanması gerekiyordu. Hiç acelesi yokmuş gibi kalktı. Mutfağa gidip yiyecek bir şeyler koydu masaya. oturdu yemek için. Fakat telefonunun sesiyle kalkmak zorunda kaldı. arayan annesiydi. tek başına evde kalmaya başladığından beri annesi onun için çok endişeleniyor, her fırsatta arıyordu Kamil'i. açtı telefonu:

-alo annecim...

-babana anne demeye utanmıyor musun? eşşoğlueşşek!

-nasılsın babacım? iyi misin ?

-iyiyim oğlum. sen nasılsın?

-ben de iyiyim ellerinden öperim baba.

-nasıl gidiyor dersler?

-bilmiyorum ki ben de şimdi bakmaya gidecektim. 

-hahaha... iyi git bak bakalım. iyi değilse düzeltirsin gitmişken. 

-merak etme baba zaten bıraktığımda iyiydi.

-tamam oğlum. anneni veriyorum. bir isteğin var mı?

-canının sağlığı baba kendine iyi bak.

-oğlum ?

-annem?

-nasılsın oğlum iyi misin?

-iyiyim allaha şükür annem sen nasılsın?

-ben de iyiyim çok şükür. gelmeyi düşünüyor musun bu aralar?

-vizelere kadar tatil yok. vizelere de daha çok var. bu aralar gelemem. vizelerden sonra inşallah.

-inşaallah oğlum. hadi var mı bir isteğin oğlum?

-yok annem sen de kendine iyi bak. yorma kendini çok. selam söyle Kamile'ye de okuldadır herhalde o şimdi.

-evet oğlum okulda. aleykümselam. hadi görüşürüz.

-görüşürüz annem.

  annesinin kendisi için bu kadar endişelenmesini ne kadar yersiz bulsa da hoşuna da gitmiyor değildi. başlayamadığı kahvaltının başına geçti tekrar. Fakat zaten az olan iştahı hiç kalmamıştı. sofrayı kaldırdı. giyindi ve okula gitmek üzere çıktı evden. vakti dar olmasına rağmen yürümeyi tercih etti. yürümek hoşuna gidiyordu. bazı şeyleri düşünmeye, derslerde ve ya başka yerlerde öğrendiklerini kafasında analiz ediyor, kendince yorumlar ekleyip tamamlıyor, tamamlanmayan kısımları tekrar araştırıyordu. şizofreniyi düşünüyordu bu aralar. nasıl bir hastalıktı? çok fazla araştırması yoktu bunun hakkında. ama en kısa sürede araştırmayı düşünmüyor değildi. filmlerden gördüğü kadarıyla yetindi şimdilik ama düşünmeyi ihmal etmedi. şizofreniye olan merakı onu şizofren olmak istemeye itiyordu. bu da şizofren olmak istemesine. ara sıra kendini şizofren olarak düşünüyordu. yanındaki arkadaşlarının öğretmenlerinin ya da kardeşinin, annesinin ya da babasının aslında kafasında kurduğu hayaller olduğunu düşünüyordu arasıra. fakat her defasında onları diğer insanların da görebildiğini fark ediyordu. fakat zaten şizofren olan insanlarda da böyle olmasa inanmazlardı herhalde. 

  kafası bunlarla dolup taşarken arkasından çalan bir korna sesiyle irkildi. arkasına dönüp ağzını açtı. tam küfre başlayacakken kapattı ağzını. yutkundu. öylece kalakaldı. ilk defa görmüyordu korna çalanı fakat her gördüğünde ilk defa görüyormuşcasına irkiliyordu. gözleri bir an için kararıyordu. peki neden? neden bu tepkiler bedenindeki? nasıl oluyor da sadece görmesi, sesini duyması ya da kokusunu alması onu bu kadar etkiliyordu? en kısa zamanda bunu da araştırmalıydı. acaba birileri buna bir cevap bulabilmiş miydi? 

  'ne bakıyorsun öyle aval aval Kamil? atlasana götüreyim seni de fakülteye kadar.' 

2. bölüm

   Sabah uyandı Kamil. Karanlığa uyandı. Derin karanlık... Öyle ki hiçbir şey görmüyordu. Yatağından kalkmak istemedi bir türlü. Uyumak istiyordu tekrar. Bu ışıklarını kendinden esirgeyen dünyaya uyanmak istemiyordu. Ancak ne yazık ki uykusunu almıştı. Geçmişi düşündü. Geçmiş zannettiği şeyleri. Evet, adı geçmişti sadece. Oysa Kamil'de hala yaşıyordu, gerçekleşiyordu geçen(!) bütün olaylar.
   Liseye yeni başlamıştı. Kimya dersinde yaşadıkları geldi aklına. Kazanın olduğu dersti bu ders. Öğretmen o dersi laboratuvarda işlemek istemişti. Derste yapılan deneyde HCl de (halk arasında tuz ruhu) kullanılacaktı. Bunu biliyordu Kamil. Fakat zararını bilmiyordu. Öğretmeni masasını hazırlarken Kamil de öğretmenden habersiz pek de sağlam olmayan bir sandalyeye basıp yüksekçe bir raftan HCl'yi almaya çalışmıştı. Rafa boyu zarzor yeten Kamil cam şişeyi parmağının ucuyla hareket ettirebiliyordu. Şişeyi kaydırarak rafın sonuna getirmişti. Amacı avucuna düşürüp tutmaktı. Tam şişe düşecekken zaten çürümüş olan sandalye Kamil'i daha fazla taşıyamamıştı ve şişeyle beraber yere düşmüştü Kamil. Düştüğü yerden kalkmak istedi. Tutunacak bir yer aradı fakat hiçbir yeri göremiyordu. Arkadaşlarının çığlıklarını, öğretmeninin koşuşturmalarını duyabiliyordu sadece. Korkmuştu ama ne yapacağını da bilmiyordu. Kendini öğretmenin kollarına biraktı çaresizce. Bir yere taşımıştı öğretmeni onu sanırım arabasıydı. Motor çalışınca bundan emin olmuştu artık. Bir yandan ağlıyor bir yandan da öğretmenin sakinleştirici konuşmalarını dinliyordu. Öğretmeni Kamil'i hastahaneye getirip ailesi gelinceye kadar hastahanede kalmıştı.
   Hastahaneye gelip tedavisini olduktan sonra bir hafta hastahanede yatmıştı Kamil. Ömründe ilk defa hastahanede kalıyordu. Ailesi Kamil'in yanından hiç ayrılmadı. Ara sıra gözündeki bandajları tazeleyen hastabakıcının sesini duyuyordu. Annesi elleriyle yemeğini yediriyor, tuvaletine yardım ediyor ve her sabah Kamil'i temizliyordu. Doktorun dışarıda ailesiyle konuşmalarını dinliyordu. Umut vadediyordu doktor. Bu, Kamil'i de rahatlatıyordu. Bir hafta sonra artık gözünün sargısı açılacaktı. Doktor içeri girdi. yalnız değildi. yanındakiler konuşmuyordu ama başkalarının olduğunu hissedebiliyordu. Kamil'e selam verdikten sonra işe koyuldu. Diğer çoğu doktorun aksine bu doktorun konuşması sert değil, gayet nazikti. Çocuklarla konuşmasını da iyi biliyordu.
   Kamil bunları düşünürken ertelediği saatinin alarmı tekrar çalmaya başladı. Daha fazla uzanmadı. Yatağından doğruldu. Terliğini ayak yordamıyla buldu ve giydi. Saatinin alarmını kapattı. Kalktı yatağından. Yatağın rehavetini üzerinden atmak için esnedi. Etraf hala karanlıktı onun için. Dikkatlice pencereye doğru ilerledi. Perdeye dokundu, perdenin ayrım yerini buldu ve açtı. güneş doğrudan yüzüne vurup ısıtıyordu kemiklerine kadar. Pencereyi açtı. Kuşarın cıvıltısını, erkenden oyuna başlayan çocukların sesini, seyyar satıcının bağırışını, Haydar Abi'nin bakkalın kepengini açışını bir müddet dinledikten sonra etrafı seyretmek için gözündeki gece bandını çıkardı ve Haydar Abi'ye selam verdikten sonra elini yüzünü yıkamaya gitti.
   Aç hissetmiyordu. Kahvaltıyı ertelemeye karar verdi. Bir an önce yazmaya başlamak istiyordu. Seviyordu yazmayı. Sabırsızlanıyordu yazmaya başlamak için. Bir sayısal öğrencisiydi halbuki ama ne yapsın seviyordu işte. Oturdu bilgisayarının başına ve başladı yazmaya bizim çaylak yazar: 'Sabah uyandı Kamil. Karanlığa uyandı...'

1. bölüm

    Bir Eylül akşamıydı. Evdeydi. Televizyon açık, haber saatiydi. Açık olan kanal devletin kanalıydı. Bu, Kamil'in kafasını karıştırıyordu. Acaba gerçekten objektif haberciler miydi konuşanlar? Yoksa bir el kıçlarından girip ağızlarını mı kıpırdatıyordu? Bunu ne zaman öğreneceği konusunda hiçbir fikri yoktu. Bunların hiçbiri umurunda mı bunu da bilmiyordu. Kamil zaten bunu önemsemiyordu.

     Kamil, bir üniversite öğrencisiydi. Okuduğu bölümü çok seviyor ama okumayı sevmiyordu. Okumak vakit kaybıydı çünkü onun için. Bir öğrenci okuyup mezun olana kadar 25 yaşını buluyordu. 25 yaş demek yolun yarısına 10 yıl kaldı demekti bazıları için. Zaten yirmi yaşından sonra başlıyordu en keyifli, en enerjik, en hayat dolu zamanı bir insanın. O zamanı da beş parasız, ödevlerin ve mecburi ders çalışmanın altında okumakla geçiriyordu. Okumakta sıkıntı yoktu. Elbetteki yararlıydı okumak ve gerekliydi fakat neden bu kadar uzun sürüyordu? Ne gerek vardı? İlk okul ve orta okulda kaliteli ve doğru bir eğitim sistemi olsaydı da universite artık iş hayatı olsaydı olmaz mıydı? Ama ne yazık ki sesi duyulmuyordu. Sussa gönlü razı değildi, konuşsa tesiri yoktu fuzuli'nin deyimiyle.

     Bu sıralar yazmaya, hikayeler oluşturmaya özenmiş, merak salmış ya da ilgi duymuş her neyse... Birkaç bahaneyle Okula gitmemiş evinde oturmuştu. Ne yazacağını bilmez bir halde istekle almıştı bilgisayarını eline. Amacı sesini duyurmaktı. Kim olursa olsun birisi düşüncelerini bir şekilde duysun istiyordu artık. 'Ne yazsam?' diye düşünürken kendini yazmak gelmişti aklına ve başladı yazmaya: "bir eylül akşamıydı. evdeydi. Televizyon açık, haber saatiydi..."